ستارگان رشته ی اصلی اجرامی پایدارند . جرم های آن ها و در نتیجه درخشندگی آن ها ، حتی با گذشت میلیون ها سال تغییر چندانی نمی کند . کوتوله های سفید و برخی از غول های سرخ نیز چنین اند . ولی تعداد نسبتاً زیادی ستاره وجود دارد که روشنی ذاتی و مشخصات طیفی آن ها با زمان تغییر می کند .
تغییرات روشنی ذاتی در بعضی موارد معلول تپش ستاره ( ستاره متناوباً باد می کند و سپس کوچک می شود ) و در موارد دیگر بر اثر وقوع انفجار است ( ستاره بخشی از جرم خود را به فضا پرتاب می کند ) .
ستاره های تپنده بر چندین گروه مشتمل می شوند . قیفاووسی های I ، قیفاووسی های II ، متغیر های RR شلیاقی و متغیر های دراز دوره .
» دنباله ی نگاره
اکنون بسیاری از انسان ها این را باور دارند که اجرامی که در گذشته ثابت پنداشته می شده اند ( و به همین خاطر ثوابت نام گرفته اند ) ، در حقیقت ثابت نیستند ، بلکه با سرعت های بسیار زیادی در فضا در حرکت اند . ولی این که ما آن ها را نسبت به یک دیگر ثابت می بینیم ، به دلیل فاصله ی بسیار زیاد آن ها از یک دیگر ( و از ما ) ، و نیز زمان کمی ( در مقیاس نجومی ) است که ما آن ها را رصد می کنیم .
